Nor pajek — ali Velikonočna Pravljica

Pajek živi v suhem akvariju. Ni rumen, ni rjav, ni črn. Ta pajek je moder. Vsak večer iz akvarija pride pajek, ki opazuje živali v živalskem vrtu. 

Hodi počasi. Vsak pajek  ima štriri pare nog. Razen modrega pajka v tej zgodbi.

Naš modri pajek, zdaj mu bom rekel Modri Pajek, ima sedem nog. Osmo je slonovo stopalo zdrobilo na nočnem sprehodu. In zato pajek hodi počasi. 

Nekoč  je pajek po živalskem vrtu spet šel na sprehod. 

Kot plezalec se je povzpel na levjo grivo. Levu ni bilo všeč, očitno. Opraskal je Modrega Pajka in… eno nogo je odtrgal!

Pa Modri Pajek zdaj ima samo tri pare nog. Hodi počasneje. Boli ga. Nejoka. Plete mrežo. 

Naslednjo  noč, Modri Pajek gre  na nov sprehod. Hoče videti žirafo, ampak žirafa spi. Skoči čez rjave lise žirafe. Kot da bi bila žirafa igrišče. 

Ko se igra konča, ugotovi da je izgubil še eno nogo.

S petimi nogami je Modri Pajek videti kot roka na mizi. 

Mrak in molk. Nova noč. Velika noč. Modri Pajek in njegovih pet nog gre po živalskem vrtu na nov sprehod. 

Sreča belo jajce. Odgovori:

- Dober dan, belo jajce!

- Dober dan, zanimiv Modri Pajek brez trehnog. 

- Si videl kje moje druge noge?

Namesto odgovora je bel zajec skočil na pajka in…  odtrgaleno za drugo pet nog! 

Zdaj je Modri Pajek videti kot marmor. Ne hodi več. Samo kotali se z ene strani na drugo, nato spet in še enkrat in še enkrat.

- Vesele velikonočne praznike! - je rekel zajec s pajkovimi nogami, ki so tekle po vogalu ust.

Dialog v času koronavirusa

- Kaj pa delaš tukaj? Ne greš več na trening?

- Danes ne. Iščem zemljišče za gradnjo. Danes grem na zemljišče z nepremičninskim agentom. 

- Zelo dobro. Vceraj si šel v zdravstveni dom? 

- Ja, ja. Kar v redu sem. Pogovoril sem se z zdravnikom in potem šel v bazen…

- V bazen ali na bazen?

- V bazen. 

- Mislil sem, da ne maraš vode. Nisi šel na obalo to leto.

- To leto ni bilo dobro za potovanje. Ne morje, nič. Nisem šel v tujino.

- Jaz  tudi nisem. Nisem šel na letalo. 

- 2020: samo v hiši. 

- Ja. Moje največje potovanje je, da grem v kopalnico. 

- Samo v kopalnico, sploh ne grem na stranišče. 

- Ko izumijo cepivo, a greš prvi dan v bolnišnico?

- Ne, najprej bom počakal na morske prašičke. A poznaš Jona? Gre v Rusijo po cepivo…

- A res? Pojde na avión ali na avto? 

- Nor je. Pravi, da gre na kolo. 

- Nor je. Danes, greva na pijačo?

- Ne morem. Jutri? Greva v kavarno? 

- Jutri ne morem. Grem na ambasado. Imam sestanek. 

- V redu. Lep pozdrav veleposlaniku. Ko sem ga nazadnje videl, je bil v knjigarni in iskal brazilsko knjigo, knjigo Machada de Assisa: Memórias Póstumas de Brás Cubas. 

- Našel jo je? Vem, da je ta knjiga v knjižnici. 

- Super. Povej mu. Vem, da zdaj študira portugalščino in hodi na tečaj. 

- Zanimivo. Kje so lekcije? Hodi na fakulteto? 

- Ne vem. Mislim, da hodi na pouk v zasebno šolo.

- Je bil že kdaj na Portugalski?

- Ne vem, če je bil na Portugalski. Želi pa v Brazilijo. Po koronavirusu…

- Razburljivo. Če želi poslušati portugalščino, lahko gre tudi na Kitajsko! 

- Na Kitajsko? Pa tudi? Na Kitajski se govori kitajsko!

- Ne samo. Lahko gre v Macao. V Macau govorijo portugalščino.

- To pa mora biti drugačna portugalščina, s kitajskim naglasom. Jon lahko gre na Kitajsko. V Rusijo se lahko vozite z vlakom.

- A res? Koliko dni potovanja? Je na vlaku spalni vagon?

- Seveda. Transsibirski… Sedem dni na vlaku. Lahko pa tudi izstopite in prenočite v hotelu.

- Da, bolj udobno. No, moram iti. Danes grem na konferenco. Ne greš?

- Grem. Ampak najprej pa grem na banko. Danes dobim plačo.

- Odlično. Se vidimo kasneje. Po konferenci grem na zabavo. Pa ti?

- Ne, ne grem. Z ženo greva v restavracijo.

- Gresta v japonsko?

- Ne, greva v italijansko. In potem, pozno bo, bova v hiši. 

- Je v tvoji hiši že vključeno ogrevanje?

- Ja. V sredo sem poklical .

- V moji hiši, v torek. 

- Letos je videti, da bo hladneje. Moram iti v nakupovalni center, kupiti obleke za zimo.

- V trgovini XYZ so dobre akcije. Uživaj. 

- Hvala. Bom videl. Poskušal bom iti v nedeljo. 

- V nedeljo? V nedeljo boš lahko šel samo na bencinsko črpalko in v bolnišnice…

- Zakaj?

- Spet zaradi koronavirusa. Pojdi v soboto. Nedelja bo zaprta. Vse zaprto. 

- Tako močno sem si želel v kino.

- Zelo sem si želel v gledališče.

- Kdaj gremo lahko spet na predstavo?

- Pa na koncert?

- Ne vem. Nihče ne ve.

About a tree (small tale)

Hello, I'm a loser. Loser. LOSER. I said L-O-S-E-R. I've been a human being for donkey's year. It's high time to become someone else better, or even better, something better. My lost years started very early, since I was a little boy. Do you know that strange tree in the corner of the main street of our neighborhood? That one, in which everybody uses to scratch the bark, without pity, without punishment? That one - look: go straight on until you reach the main street, walk 100 meters and Bob's your uncle - you are there! So, I remember perfectly: once upon a time, when I was a little boy, at the age of 8 or 9 years old (it slipped off my mind), this tree started chewing the cat and, after catching my attention, told me a terrible story about creepy doctors in fatal surgeries. I gave it the cats arse, but it didn't work as I thought: the tree became bigger and bigger and bigger… So I did a runner. However, I noticed that the strange tree was a bit hairy at its heels - considering, of course, that a tree could have heels. It doesn't matter, trust me. I ask for your attention: trust me, I'm not all mouth and no trousers and my speech didn't fall off the back of a lorry. Although, I must admit: at this point, I've got enough alcohol in my blood to cobble dogs with. But let me tell you more about the strange tree. Green, ok. But not so solid as we expect from a tree. This one is more gelatinous, gooey and smelt bad. Imagine a dirty latrine, which has never been cleansed. You can realize what I'm saying. Shit, piss, fuck - pardon my French. When this tree told me the horrible story about those creepy doctors, wow, a cat got my tongue. I have become a voiceless dumb until today. Mute for 40 years! Wordless. Unsounded. Toneless. Speechless. And dumb dumb dumb dumb. Loser. Losing my entire life. During this time, I used to have a one-track mind: kill this strange tree - and, afterwards, find out where the creepy doctors live, if they are still alive, of course.

But yesterday, 40 years from that fateful day, I woke up in the morning - that could be mourning, that would be mourning - and saw a couple of pigs flying. So, as my history has more holes in it than Swiss cheese, I decided to start to talk, again. And saw the strange tree.

When I was about to do that, however, I did a Devon Loch, dying from a heart attack.

Aqui, lá, aquilo lá

Odeio aqui. Quero lá. Sobre abraços, sobrados, cadernos e arames: - Quero-quero. Odeio aqui. Quero lá. Outro mundo, outras cabeças, outros planos para o dia de ontem. Porque o amanhã, meus caros, já era.

spot

já não sei mais qual é a linha
se emaranhada
ou se arrebem
tou

se tem pipa na ponta
ou se limpa os dentes
por entre os vãos dos
dem
tes

se é linha fina ou adunca
se é corda bamba ou
frouxa
nunca

futurologia; faturologia; feturologia;
firulologia.

perdido na curva absurda e abrupta
que liga
a linha turva e morna e...

consumo-me.

tanta coisa
acontecendo
que quase me esqueço
de tanta coisa
acontecendo.

Vi duas nuvens fomando parênteses. O céu quer me dizer alguma coisa?

Frag Mental

da vontade.
sempre sobra, mas soçobra.

do sentido.
estremece, depois esquece.

da querença.
apenas vela, desvela.

da assepsia.
mental, sentimental.

Necrológio

Não fossem estas poucas linhas -- concedidas como cortesia por O Jornal --, Fulano de Tal jamais veria seu nome impresso. Sua vida foi toda de insignificâncias: quando criança era um menino normal, jamais tendo ganho nenhum campeonato escolar de futebol ou sido mencionado com deferência em qualquer meio de notório saber; adolescente, jamais namorou moça bonita e nunca soube tecer versos livres; na adulteza, virou funcionário público, de cotidiano burocrático e previsível. Não se casou, não teve filhos, não construiu legado algum para deixar ao mundo. Dia 31, aos 92 anos.

Até quando não poderei escolher?

entre
o oco e o tudo,
o verde e o nada,
o céu e o de novo,
o caos e a solidão,
o acaso e o chão,
o beijo e a luta,
o meu e a lua,
o teu e a tua.

Presente

embalado para futuro
um beijo é feliz sob o quadriculado amarelo

coleciona sol
- uma coleção solitária
de uma peça só

quando for aberto
se fechará

dentro da noite
com o estralar das estrelas
não restará papel quadriculado
nem amarelo
nem nada o que me pareça
solitário.

Você não tem ideia

você não tem ideia do tamanho das minhas saudades, do aperto dos meus sapatos, do espaço dos meus quartos, do volume das minhas vontades, do incerto dos meus fatos, do traço dos meus inteiros, do negrume dos meus marcos, do momento dos meus sofrimentos.
você não tem ideia.
se tivesse, não seria você
como você é.
assim.
se tivesse, me
seria
séria.

A forma e a formiga

Era apenas uma formiga que se escorregava
-- não cabia em sonho, nem em tédio, nem no chão --
de tal forma inconstante que se perdia.

Dentro dela, as aspirações mais loucas
e o ácido fórmico.

Então veio o formicida.

circular

o desânimo
balança
o abraço
contamina
o animal
apressa
o apreço
alimenta
o hálito
antecipa
o mapa
desanima
o balanço
abraça
o contágio
sobrevive
a pressa
aprecia
o alimento
halita
o antes
mapeia

a ideia.

pã ra ra
pã ra ra ra ra
pã ra ra ra ra ra ra ra ra ra...
pã ra ra
pã ra ra ra ra
pã ra ra ra ra ra ra ra ra ra...

Metáfora

Para fotografar sombras, desligue o flash.

A vida teima em existir, com todas as suas gelatinas amarelas capengas e desilusões amanhecidas. Não há vento que sacuda o suficiente. Não há aquela história idiota de luz no fim do túnel -- não há nem fim de semana. A sucessão de dias é uma mentira na qual insistimos em acreditar.

De eternidades sem poréns

A fórceps, descobri que só o que é perene me agrada. O resto, em nós, enoja-me a mim e ao meu organismo quase putrefato.

Odeio eternidades. Principalmente as absolutas.